श्रीरामपूर | प्रतिनिधी :
कर्तव्याच्या गणवेशामागेही एक संवेदनशील मन असते… पोलिसांच्या कठोर प्रतिमेमागेही एक हळवा पिता दडलेला असतो. याची जाणीव करून देणारी हृदयस्पर्शी कहाणी श्रीरामपूरचे अप्पर पोलीस अधीक्षक सोमनाथ वाघचौरे यांच्या जीवनातून समोर आली आहे.
स्वतःच्या पोटच्या मुलीला गमावण्याचे दुःख कोणत्याही आई-वडिलांसाठी आयुष्यभराची जखम असते. वाघचौरे यांच्या आयुष्यातही असा काळ आला. भुसावळ येथे कार्यरत असताना त्यांच्या चिमुकल्या मुलीचे नाव ‘अवनी’ होते. गंभीर आजाराशी झुंज देत अवघ्या २१ दिवसांच्या आयुष्यातच तिची प्राणज्योत मालवली. आपल्या लेकराला कुशीत घेऊन भविष्याची स्वप्ने पाहणाऱ्या या पित्याच्या हातात मात्र नियतीने आठवणींचीच ओंजळ ठेवली.
अवनीच्या जाण्याने वाघचौरे कुटुंबावर दुःखाचा डोंगर कोसळला. मात्र या असह्य वेदनेतही त्यांनी स्वतःला सावरले आणि आपल्या दुःखाला एका अनाथ मुलीच्या आयुष्यातील आनंदाचे कारण बनविण्याचा निर्णय घेतला.
‘कारा’च्या माध्यमातून अनाथ मुलीला दिले घर…
वाघचौरे यांनी केंद्र शासनाच्या CARA (Central Adoption Resource Authority) या अधिकृत प्रक्रियेद्वारे एका अनाथ मुलीला दत्तक घेतले. विशेष म्हणजे, त्या चिमुकलीचे नावही त्यांनी प्रेमाने ‘अवनी’च ठेवले.
ज्याला नियतीने हिरावून घेतले, त्याच नावाने एका नव्या जीवाला आयुष्य देण्याचा हा निर्णय केवळ दत्तक घेण्यापुरता मर्यादित राहिला नाही; तर तो एका पित्याच्या प्रेमाची आणि वेदनेला सकारात्मकतेत बदलण्याच्या सामर्थ्याची कहाणी बनला.
स्वतःच्या दुःखातून समाजाच्या वेदनेपर्यंत…
मुलीला गमावल्याच्या वेदनेने वाघचौरे यांच्या मनात मुलींबद्दलची संवेदना आणखी तीव्र झाली. याच भावनेतून त्यांनी बेकायदेशीर गर्भलिंग निदान आणि गर्भपाताच्या गंभीर प्रकरणांचा तपास करण्यास विशेष गांभीर्याने सुरुवात केली.
श्रीरामपूर येथे कार्यरत असताना त्यांनी दिवस-रात्र तपास करून या प्रकरणाच्या मुळापर्यंत जाण्याचा प्रयत्न केला. या तपासात ८ डॉक्टर आणि ४ मेडिकल चालकांसह एकूण २४ आरोपींवर कारवाई करण्यात आल्याचे सांगण्यात येते.
कायद्याचा बडगा उगारताना त्यांच्या मनात मात्र एका पित्याची वेदना होती—‘मुलगी ही ओझे नाही, ती आयुष्याची अमूल्य देणगी आहे.’
अर्धी संपत्ती मुलीच्या नावावर…
माणुसकीच्या या प्रवासातील आणखी एक भावनिक आणि प्रेरणादायी निर्णय म्हणजे त्यांनी आपल्या दत्तक मुलगी अवनीच्या भविष्यासाठी आपल्या संपत्तीतील अर्धा हिस्सा तिच्या नावे करण्याचा निर्णय घेतला आहे.
एका पित्याने आपल्या लेकराच्या स्मृतीला केवळ मनात जपले नाही, तर दुसऱ्या एका अनाथ मुलीला आपल्या घरात स्थान देऊन तिच्या भविष्याची जबाबदारीही स्वीकारली.
ही कहाणी केवळ एका पोलीस अधिकाऱ्याची नाही; ती आहे दुःखाला सामर्थ्यात, वेदनेला माणुसकीत आणि वैयक्तिक शोकाला सामाजिक संवेदनशीलतेत रूपांतरित करणाऱ्या एका पित्याची.
गणवेशातील कर्तव्य बजावताना कठोर निर्णय घेणारा अधिकारी आणि घरात आपल्या दत्तक मुलीवर मायेची सावली धरून उभा असलेला पिता—या दोन्ही भूमिका सोमनाथ वाघचौरे यांनी ज्या पद्धतीने जगल्या आहेत, त्या समाजासाठी निश्चितच प्रेरणादायी आहेत.
एक अवनी नियतीने हिरावून घेतली…
मात्र दुसऱ्या अवनीला त्यांनी आयुष्यभरासाठी वडिलांचे छत्र दिले.
हीच या कहाणीची खरी श्रीमंती आहे.
